Jochem van Bruggen, skepper van AMPIE, DIE SPRINKAANBEAMPTE VAN SLUIS, DIE BURGEMEESTER VAN SLAPLAAGTE en talle ander sketse en verhale, het 'n avontuurlike en kleurryke loopbaan gehad, waarin hy onder andere in 'n agentskantoortjie en in 'n wassery gewerk het en later het hy gaan boer.

Hy is 'n Hollander van geboorte en is op 29 September 1881 in Goed in Zeeland gebore. Byna tien jaar later het hy en sy ouers in Tafelbaai aangekom. In die Staatsgimnasium in Pretoria het hy skoolgegaan totdat hy met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog op kommando gegaan het. Na die oorlog was hy eers 'n ruk lank onderwyser voordat hy gaan boer het op Steenkoppies, naby Magaliesburg.

DIE BURGEMEESTER VAN SLAPLAAGTE is 'n werk wat mens nie gou sal kan vergeet nie. Net soos die gelui van die kerkklok sal dit not lank weerklank vind: 'Kom Sondaars...Kom Sondaars...soos Rustenburg se koster en die burgemeester van Slaplaagte alleen dit kon gedoen het.'

Verlep deur ‘n broeiwarme somerson lê Slaplaagte dooierig in die lank-gerekte holte van ‘n breërug-bulteveld. Dooierig, want ‘n taai droogte het ‘n gees van moedeloosheid laat sak oor die ganse omgewing. Die boerery lê lewensloos, en so te sê nêrens is die arbeid te bespeur nie; selfs die vee wei traag en teësinnig in die harde vaalgras. Lappe mielies staan immekaar gedraai, so treurig om aan te sien soos afgeleefde riete; en pampoenblare bly snags ook al soos vadoeke om hul steeltjies hang. Al die gewasse wat nie af en toe deur die verswakte watertjie benat kan word nie, verskrompel meer and meer - selfs dié wat nou en dan ‘n laafnis ontvang. Selfs die bome, wat hulle wortels diep agter die vogtigheid aanskiet, treur oor die lewe wat van Slaplaagte gewyk het. Net ‘n wilger naby die dam se uitloop floreer en troos al wat daar onder die afhangende lower ‘n skuiling soek, en versag die harde werk van die wasvrou daar langs die plat leiklip hereunder digby die stam - die wasvrou wat moet sorg en verdien vir haar huisgesin daar in die pamantige woninkie wat so eenkant van al die ander huise af staan.

Niks ontsenu ‘n boerdery meer as ‘n aanhoudende droogte nie. Laat stortvlooed op stortvloed neerkletter of ‘n drie-tot agdaagse reën alles deursop, laat haelbuie en windstorms skade aanrig; solank daar net lewe in die klimaat is, sal dit die werklus prikkel en die gees skerp tot weer stand. En stryd bring lewe, en lewe voed die energie wat waterkerings bou en sugslote uithaal en windbreke aanlê en selfs haeltorings oprig. Daar moet net woeling in die nature wees. Maar stadig en gewis verslap die werklus mat die aanhou van die droogte en kwyn die lewe in ‘n boerdery weg; want daar is geen stryd te voer teen stille, strawwe vyand wat onverbiddelik die lewensap opsuig nie. Daarom die gees van neerslagtigheid oor Slaplaagte se gemeenskap, waarin by wyle hier en daar ‘n flickering van opstand weerlig of ‘n sagte glooed van hoop skyn, maar nêrens lewenslus nie.

Slaplaagte is ‘n groot plaas, wat vroeër aan die oupa van die grootste deel van die teenswoordige besitters behoort het. Nou is die plaas opgesny en onderverdeel, en ‘n Klein stukkie is apart afgemeet vir ene Landau, wat daarop sy winkel en basterhotelletjie langs die transport-pad gebou het. ‘n Ander stuk is nou die Goewerment s’n waarop die onderwyserswoning staan, en die skool soos ‘n witgepleisterde bakoond. En nog ‘n ander gedeelte behoort aan ‘n kalkbrandery, en daar lyk dit vandag in die bakhitte regtig na ‘n brandery; en dis ook maar stillerig daar. Met baie lang tussenpose ry ‘n wa lui oor die transport pad van die kalkbrandery af na die stasie, omtrent ‘n uur te perd van Slaplaagte verwyder; altoos in ‘n digte stofwolk ry die wa geduldig aan en kom oor ‘n paar uur net so dooierig van die stasie af terug.

Die eerste aanleg van ou vader Oberholzer bly nog prominent in die middel van ‘n streep opstalle wat met die groei van die familie verrys het - net een huis staan baie eenkant, brutal op ‘n bultjie, asof hy glad nie by enige boerdery wil behoort nie. Nou bly daar in die lank-gerekte holte van Slaplaagte behalwe die Oberholzers, of Oorholsters, soos hulle genoem word, nog die Van Stadens en Lodewikus Prinsloo, wat onder die boere bekend staan as oom Lood en die persoonlikheid is wat in daardie eensydige huisie woon en die groot geluk het om die vrou by die wasplek onder die wilger - tant Levina - as sy vrou te besit.